از همان لحظه اول كه تو را ديدم نهال عشق در دلم جوانه  زد   صبح گاهان 

     هيچگاه تو را با آن صفا و روشني نديده بودم زان بخويشتن فكر نمي كردم

      موجودي واهي در دام تخيلات تلخ غوطه ور در ناكاميهاي خويشتن بودم

      دنيا وزيبائيهايش را نديده مي گرفتم جنبه هاي منفي زندگي در نظرم جلوهء

      خاصي داشت موجودي مبتذل واز همه جا بريده به حساب مي آمدم جلوه هاي

      جهان منفي نور ودرخشندگي خورشيد وزيبائي افق بيكرانهرگز آرزو در من

       بوجود نياورده بودند ولي تو با تمام روشنائي وجودت مرا در بر گرفتي از لحظه

       نخستين مرا مجذوب خود كردي گلستاني را كه تا آنروز صدها بار ديده بودم ولي

       زيبائيهايش را نمي ديدم چون بهشت برين يافتم وتو چون فرشتهء نگهبان مرا

       راهنمائي كرده ايودر دامان پر محبت خويش جايم دادينهال محبت را در وجودم

        كاشتي وبا محبت خود آنرا آبياري نمودي هيجان وشوق در دل من نهادي واز

        من موجودي ساختي كه تا بحال به آن فكر نكرده بودم ولي در مقابل اين ارائه محبت

       از آن به بعد تنهايم گذاشتي با خيال خود رهايم كردي عشق را درمن بوجود آوردي

        و مجسمهء بي روحي را تبديل به عاشقي شيدا نمودي وآنگاه در صحراي سوزان

      محبت تنها به الههءعشق سپردي ولي شرارهء عشق آنچنان در من قوت گرفته كه

       هرگز از آن اولين ديدار ديگر تنهائي رانشناخته ام از شعله محبت تو سپاهي گران

       بوجود آوردم ودر مقابل رقيبان به مبارزه بر خاستم وتا كنون به قدرت عشق( آواره)

     نمي گويد؟!

     تو را دوست مي دارم؟ مگر ذرات وجودم با تو حديث

      نمي گويند؟!

      تو را دوست مي دارم؟ مگر ديد گانم اسرار عشق و جواني

      را پيش تو آشكار نمي سازد؟!

      تو را دوست مي دارم!؟ مگر نمي داني كه دل من آفريده شده

      براي اينكه تو را دوست داشته باشد؟!

       آري روزي كه تو را ديدم ديگر علاقه ام از همه چيز سلب

        شد عشق تو مانند ستاره اي درخشان درقلب من جايگزين شد.